Recensie 'Zee, zout en zeilen' en beelden Dirk de Keyzer

Zee, zout en zeilen – dat roept het beeld op van schuimkoppende golven op de branding, zeilklepperende boten en de zilte smaak van een dag aan het strand. Dit thema is in alle vrijheid door een vijftal kunstenaars uit de stal van ZoFier opgevat en uitgevoerd. Ieder in de eigen stijl en persoonlijke interpretatie. De ruimte van strand en zee, bestraalde luchten en stapelwolken, schept een inspirerende uitbeelding. Die omgeving snakt naar een vastleggen. Het lonkt naar de blik van de meester. Deze klemt zich vast aan het potlood om in een groot gebaar de inspiratie van dat moment vast te leggen. Uitwerking op detail met kwast en penseel volgt in het atelier.

De sublieme lichtwerking in het vlak moet Ton Dubbelman in realiteit zo hebben gezien dan wel aangevoeld. Door vlakken te pointilleren ontstaan uitgestrekte velden met veel puntjes van aandacht. Het Wad lijkt erdoor meer op een heidelandschap, het geeft rust op het water waardoor de zon kan spelen met de kleine golven. Onopvallend steekt Dubbelman zijn composities in een keurslijf aan wiskundige lijnen en vlakken. Langs die banen bouwt de figuratie een rol op. Meestal binnen de perken blijvend, maar ook wel grenzen doorbrekend om de spanning in de opzet te brengen.

Doordat Ben Rikken de pieren en werven net iets te weinig aandacht schenkt blijven de snelle impressies speels. Juist die schetsmatige opzet met een losse penseelvoering spreekt aan. Het brengt een invoelbare omgeving, natuurlijk de vrijheid proevend.

Door een expressieve zetting krijgen de werken van Klaas Werumeus Buning een monumentaal karakter waar het kleine fragmenten omgeving zijn. Evenwel openbaart zich de kracht van de natuur in overtrekkende wolken langs een hoge lucht boven een lage horizon. Het is een machtig gegeven dat dichtbij de maker blijft. In zijn losse en open schilderstijl hoor je de wind en bruist de golvende zee spattend op. Je staat erbij, kijkt ernaar, geniet ervan.

De wind speelt met het penseel van Ellen Davidzon. Vlekken vormen een eenheid in de impressies, waar het detail geen aandacht krijgt. De branding en het zand is besmeurd met menselijke vlekken. Het breekt in tussen het wuivende helmgras op de duin, terwijl de schilder het krampachtig in de compositie past. De strandtent is een gedetailleerde inbreuk op het grote gebaar, ook de overbodige mensfiguren halen op afstand de kracht uit het werk. De vlekjes krijgen te weinig aandacht om iets te kunnen zijn en zeggen. Dan wanneer er wordt ingezoomd ligt het verhaal in de lichaamstaal besloten. De personen zijn onherkenbaar en dienen niet anders als figuranten in het tastbare genieten van zee en strand.

De duinlandschappen van Martin de Jong hebben een expressieve belijning in vegetatie. Het penseel heeft het helmgras en de heidepollen erin geschreven. In onnatuurlijke kleuren worden de lage duinen welhaast massieve rotsmassa’s. De massa verheft zich aan de kust, laat het strand en de branding gelaten aan de voet. De schilder verheft het duin hoog boven het karakter van dwerg naast de berg als reus. Het is een ode aan de Dutch Mountains. Zich koesterend in het zonlicht dat gefilterd wordt in een zee van kleuren. Een lappendeken strekt zich uit en legt zich kalm langs de stranden. Gebeeldhouwde flanken waarin duinpannen oplichten tussen donkere vegetatie. Het helmgras valt in een palet aan kleuren uiteen. In een brede lijnvoering met losse pols uitgesmeerde verf, waarna de huid bekrast een emotie in zich opneemt. De wind heeft duidelijk vat gehad op de inspiratie. Het vertaalde beeld lijkt haastig neergezet, maar staat als een huis. Het moment is vluchtig, maar De Jong pint het vast op zijn doeken.

Nieuw bij ZoFier zijn de beelden van Dirk de Keyzer. Ze trekken de aandacht om de zuidelijke humor die in de bronzen geboetseerd is. De sprookjesachtige figuren met platte gezichten hebben een karikaturale uitdrukking. Alledaagse gebeurtenissen zijn gevat in een driedimensionale cartoon. Telkens is er een grappig detail te ontdekken in deze onderhoudende beelden. De figuren lijken inwisselbaar met eenzelfde uitdrukking, maar de speelse houdingen maken ieder object persoonlijk. Het zijn alle broers en zussen, leden van een grote De Keyzer familie. Fantastische fantasievolle figuraties.

Recensie door Jurjen van der Hoek

Gepubliceerd: woensdag 11 juli 2012

Overige nieuwsberichten