LC over It’s all about the animals

Leeuwarder Courant 02.11.2018
door Susan van den Berg

'Galerie ZoFier is verhuisd en is nu gevestigd in de Hoofdstraat van Beetsterzwaag, in het pand waar vroeger Galerie Terbeek was te vinden. Het concept is ongewijzigd. Nog steeds worden er thematentoonstellingen georganiseerd waar meerdere kunstenaars aan deelnemen en er is een groot stockgedeelte, waar opvallend genoeg het meest te ontdekken valt. Het thema It’s all about the animals is vrij globaal ingevuld. Hoewel de individuele werken prima zijn, is er toch weinig verrassends te vinden tussen de kundig geschilderde koeien (Karel Buskes), geiten (Hinke Posthuma) en andere dieren (Corry Kooy) in de presentatie. De getekende uilen van Irene Veltman doen onwillekeurig denken aan Paul Christiaan Bos. Haar vlinder is mooi getekend, maar het zijn de hommeltjes die ontroeren in hun wollige onbeholpenheid.

Driedimensionaal werk is er onder meer van vaste namen als Edith Stoel, Evert den Hartog en Pieter Vanden Daele. De expositie is gevarieerd genoeg om te boeien en kent kwalitatief werk, maar het gevoel bekruipt je toch dat je het allemaal al eens gezien hebt. Het thema is zo breed en de invulling zo voor de hand liggend, dat het allemaal wat keurig blijft en niet spannend is. Dat gaat meteen beter zodra de presentatie speelser wordt, zoals twee wanden laten zien, die losjes zijn ingericht met een verzameling miniaturen. De lammetjes van Dinie Boogaart zijn vloeiend opgezet en een schaap van Hinke Posthuma (op een rond paneel) is meer dan een weergave van een anoniem dier, het is een portret van een heus karakter.

Het wordt pas echt interessant in het achterste gedeelte van de galerie, waar de ruime stockvoorraad wordt getoond. Met een overdonderend doek maakt Douwe Elias even duidelijk wat voor een sterke schilder hij is. De kunstenaar viert momenteel zijn veertigjarige jubileum en het lijkt wel alsof al zijn vakmanschap is samengebald in het grote schilderij Tafel voor spiegel. De voorstelling is bijna filmisch. Centraal staat een luxueus gedekte tafel met onberispelijk tafellinnen en grote glimmende schalen. Er zijn geen mensen te zien, maar alles ademt oude adel, vanwege het uitgebreide serviesgoed en de zware klassieke spiegel. Deze reflecteert een gedeelte van de ruimte en dat indirecte ‘kijkje in de kamer’ verhoogt het mysterie van de voorstelling. Het geraffineerde gebruik van rood werkt als een knal voor je kop en Elias’ schildershandschrift is even soepel als trefzeker.

Er valt meer te genieten, zoals het ijle panorama dat Reinder Ourensma maakte vanaf Ameland richting de kustlijn van Holwerd. Jammer genoeg hangt het werk in een smalle doorgang, waardoor het moeilijk is om het op afstand te bekijken. Datzelfde geldt voor Oktober van Johan Abeling. Eveneens een fraai schilderij, met die mistige atmosfeer waarin de melancholie van de herfst besloten ligt. Wonderschoon en heel teer, net als het zuivere werk van Gerrit Wijngaarden.

Grote landschappen zijn er van Dinie Boogaart en Hendrik Elings. Beide blinken uit in vaart en sfeer, terwijl Karel Buskes in Nat bos imponeert met een waterpartij die niet alleen weerspiegelt en transparant is, maar ook nog eens wordt ‘gerimpeld’ door vallende regendruppels. Het is prachtig geschilderd en het nodigt uit om naar te blijven kijken. In dat hele bos is trouwens geen animal te zien. Het onderstreept de stelling dat de meest indrukwekkende doeken zich buiten de thematentoonstelling bevinden. Maar ze zijn er dus wel!'

Gepubliceerd: vrijdag 2 november 2018

Overige nieuwsberichten