Hiep hiep, hoera!

Freed - Leeuwarder Courant - 10 juni 2016

Hiep hiep, hoera!

DE FRIESE GALERIJ

Galerie ZoFier in Workum is jarig en nodigde ruim vijftig van haar schilders en beeldhouwers uit voor de jubileumexpositie van de onlangs verhuisde galerie.

door Grytsje Klijnstra

Men viert feest in Workum, want galerie ZoFier bestaat tien jaar. Dat was bijna anders geweest, want privéomstandigheden dwongen de eigenaren ertoe de vertrouwde boerderij in Nieuweschoot te verkopen. Enkele omzwervingen volgden, onder andere naar Hindeloopen. Sinds maart heeft ZoFier haar plek gevonden in wéér een monumentale boerderij, dit keer in Workum. Daar zit galeriehoudster Alice Brouwer zo goed, dat ze er onlangs zelfs een dependance heeft geopend aan het Súd: Zofier-Zusje.
Tijd voor een feestje dus. In de boerderij presenteert Brouwer alle kunstenaars in haar stal, in totaal 55 exposanten. Het is een duizelingwekkende hoeveelheid schilderijen en beeldhouwwerken, soms speciaal gemaakt voor de gelegenheid. En daar zijn een aantal zeer feestelijke werken bij.

Zo zijn er van Peter Bol enkele expressieve, extraverte landschappen te zien, al zijn ze niet direct als zodanig herkenbaar. Zijn struiken en boompartijen zijn opgebouwd uit ritmische toetsen van glanzende klodders rood, geel en bruin. Die tuimelen zo ongedurig over elkaar heen dat je het onderwerp eigenlijk alleen kunt vermoeden. Maar Bol heeft zich tijdens het schilderen duidelijk opperbest vermaakt en dat plezier spat eraf. Op uitgelaten wijze viert hij het verstrijken der seizoenen. Het resultaat is vuurwerk in een lijst.

Ook bij Hans Leijerzapf is het een vrolijke boel. Hij laat zijn vaste hoofdpersonen, twee sullige figuren in lange regenjassen en hoge hoed, vliegtuigspotten of aanklooien met ballonnen. Leijerzapf schildert ze losjes en veroordeelt ze steevast tot een verblijf op een eenzame sokkel. Dat resulteert in absurdistische, slapstick-achtige taferelen die zo aanstekelijk zijn dat ze bijna beter op een ansichtkaart passen.

Gerrit Wijngaarden laat zien dat hij niet alleen magische landschappen kan schilderen, maar ook gevoel voor humor heeft. Feest op Vissersburen 4, Dedgum heet het vlijmscherpe tromp l’oeil-werkje, waarop hij een zwart-witfoto van een verjaardag lang, lang geleden laat zien, dat onhandig met twee tapejes op een houten wand is geplakt. Razend knap en erg aandoenlijk.

Ook oudgediende Rein Pol is van de partij, zij het niet van harte. Speciaal voor het jubileum recyclede hij een werk uit 2009. Het is een raak zelfportret met een getergde blik, compleet met scheefgezakt feesthoedje en verlepte slingers die slap om zijn schouders hangen. Zelfs de naakte vrouwen à la Jan Sluijters op de achtergrond verhogen de feestvreugde niet, maar de zelfspot is treffend.

Het ontbreekt in de jubileumtentoonstelling vooral niet aan landschappen. Van Gertjan Scholte-Albers en Maike van der Kooi zijn er lijvige, bombastische velden vol bloemen, van Hendrik Elings hangen er de bekende waddenpanorama’s met zware luchten, mooi tegengesteld door de uiterst fijntjes geschilderde, melancholische vergezichten van Wijngaarden. Niet alle landschappen weten te prikkelen. Van Jan van Loon hangen er enkele keurige, maar tevens saaie strandgezichten, Ans Smits’ moeder en kind op het strand is zo zoet dat het cheesy wordt. Maar gelukkig hangt er ook een meesterlijk panorama van Dinie Boogaart, die de hemel laat openbreken boven Dearsum, wat het dorpje in bijkans zulk goddelijk gouden licht zet dat het de uitgestrekte weilanden paars laat uitslaan, hoewel zij zich ook schuldig blijkt te maken aan het schilderen van spelende dreumesen op het strand.

Deze landschappen worden geflankeerd door interieurs van onder andere Douwe Elias en Klaas Werumeus Buning en enkele stadsgezichten. Zo vat Martin de Jong zijn liefde voor urbane omgevingen in gefragmenteerde stadsgezichten waarin hij de hectiek van de stad voelbaar wil maken. Deze recent ingeslagen richting resulteert in een opzettelijk gefragmenteerde janboel van allerhande weerspiegelingen, woonboten en hoogbouw. De Jong schilderde ze op houten latten die hij ten opzichte van elkaar ook nog eens verschuift. Am Spree is een dystopische puzzel van gebouwen in Berlijn, in het blauwe uur beschenen door het oranje van een ondergaande zon. Hectisch is het zeker, en toevalligerwijze is zijn muze Berlijn ook de geboortestad van dit soort artistieke montages, maar lijken de delen nog niet helemaal op zijn plaats te zijn gevallen.

Daar tussendoor presenteert ZoFier een grote hoeveelheid beeldhouwwerken in allerhande technieken. Zo zijn er de onwrikbare bronzen stieren van Anton ter Braak, geestige Fischli&Weiss-achtige straattafereeltjes van Marina van der Kooi, jachttrofeeën van Lara Vos – geconstrueerd van lappen koper, email en koperdraad – en vervreemdende manshoge halfmensen van Gerrit Offringa, maar ook fikse beelden van PéPé Grégoire waarin hij handen en voeten elkaar in geabstraheerde vorm laat ‘ontmoeten’.

ZoFier is dus veilig geland in Workum en presenteert er haar kunstenaars als vanouds onder de gebinten. Dat alleen al is reden voor een feestje. ZoFier blikt echter al vooruit, want de toekomst wacht op niemand. Op naar de komende tien jaar. Te beginnen met een meer overzichtelijke groepstentoonstelling van vijf exposanten, die opent op 29 juni.

Gepubliceerd: vrijdag 10 juni 2016

Overige nieuwsberichten