Edwin Aafjes in Palet Magazine

In het vorige nummer van Palet Magazine (auteur Peter Voorn) stond een mooi artikel over onze vaste kunstenaar Edwin Aafjes.

Hiernaast, rechts, ziet u enkele van de nu via ZoFier beschikbare werken. 
Hieronder ziet u de belangrijkste delen uit Palet:

Land van weinig woorden
Het is een lange tocht naar het uiterste noorden van het Groningse platteland, waar de schilder Edwin Aafjes (1951) 35 jaar geleden bij Uithuizen een huisje kocht. De woonplek ligt verstopt achter weilanden met boerenschuren aan de Waddendijk. 

Highlights
Na de Vrije Academie van Den Haag verliet hij al jong zijn geboortestad om zich verder te bekwamen aan de klassieke Groningse Minerva Academie. Aafjes schildert stillevens, paleistrappen, geheimzinnige kamers en mediterrane huizen zonder mensen. Door de in zichzelf besloten onderwerpen en zijn getemperde kleurenpalet, dringen zijn schilderijen zich niet op. Wie ze snel voorbij loopt doet zichzelf tekort, want de schilderijen ontregelen ons op een subtiele manier en zijn voor de liefhebber meer dan het bekijken en aanschaffen waard. 

Werkwijze
Reizen, schilders, dichters en schrijvers voeden zijn geest. Soms maakt hij gebruik van foto’s en schetsjes, maar veelal werkt hij vanuit zijn geheugen. Eerst zet hij in acryl een onderschildering op, die 
hij vervolgens met olieverf laag over laag uitwerkt. Aafjes: ‘Omtrekkende bewegingen zijn soms noodzakelijk. Je voelt op een zeker moment dat je in je werk een punt bereikt waarop je denkt: ‘Nu ben ik ergens, dit is wat ik wil.’ Dan hoop je dat de toeschouwer datzelfde gevoel ervaart.’ Aan een wand hangt een stilleven met een paar peren in een schaal. Het kleed waarop de schaal staat werd tot in de kleinste details geschilderd. Aafjes vertelt: 
‘De details doen er uiteindelijk niet zo toe, ze zijn ondergeschikt aan het geheel. Het gaat niet om het ding, maar om wat de hele voorstelling veroorzaakt. Het is altijd weer zoeken naar de balans.’

Lichtmystiek
We wandelen door de kamers van zijn huis en dwalen door geschilderde kamers aan de wanden. We zien schilderijen in schilderijen en verwijzingen naar Vermeer (1632-1675). Aafjes onderzoekt net als Vermeer het licht dat dergelijke ruimtes, maar ook buitenmuren, kan betoveren. Vermeers tijdgenoot, de schilder Samuel van Hoogstraten (1627-1678), schreef uitvoerig over deze lichtbehandeling op een schilderij. Een door de zon beschenen muurtje op Vermeers ‘Gezicht op Delft’ zou jaren later de schrijver Marcel Proust (1871-1922) in extase brengen. Al die kennis kwam voort uit de middeleeuwen, waar het viel onder de verschillende vormen van lichtmystiek. Aafjes’ verf weet datzelfde licht te vangen.

De Italiaanse connectie
Net als zijn schrijvende oom Bertus, die in 1993 overleed, koestert Edwin Aafjes een grote liefde voor Italië. Zijn vrouw vult hem af en toe aan als hij vertelt over een recentelijk bezoek aan Lucca en een zoektocht naar het werk van de architect Andrea di Pietro della Gondola (1508-1580), beter bekend als Palladio. Ze troffen in het oude landschap het paleis en de zigeuners uit mijn aanhef aan. De tijd leek er stil te staan. Alleen het licht was van hier en nu toen ze de luiken openden. De kracht van Aafjes’ werk zit hem vooral in het feit dat zijn beelden op hun beurt weer beelden oproepen. Zoals zijn verhaal over de zigeuners bij mij, een kampvuur met honden opriep. De ruimte en stilte van zijn woonplek heeft zich ook in zijn werk genesteld. Aafjes geeft de toeschouwer daarmee ‘ruimte’, wellicht de grootste verdienste van zijn kunst. Van één ding zijn wij zeker: er loopt een vergeten zijtak van de Tiber of de Arno door tot aan het Groningse platteland. De volgende keer komen we met de boot.

Gepubliceerd: zondag 22 februari 2015

Overige nieuwsberichten

Edwin Aafjes, De poort, olieverf, 37 x 40 cm
Edwin Aafjes, Il ritorno, olieverf, 120 x 80 cm
Edwin Aafjes, Tafelpiano, olieverf, 40 x 30 cm