Herman van Hoogdalem
Herman van Hoogdalem (1956) is een eigentijds en nieuwsgierig kunstenaar, die zich niet beperkt tot één bepaald thema. Hij laat zich graag uitdagen, en kan zich die vrijheid ook permitteren, als befaamd schilder die diverse technieken, als olieverf, eitempera en aquarel, tot in de puntjes beheerst.
Herman wordt geroemd om zijn typerende lichtgebruik, dat een essentiële rol speelt in al zijn werk. Zijn gezeefde sluier van licht bindt willekeurige voorwerpen tot een geheel, voor één bepaald moment, en schept een intieme dramatische sfeer. Minstens zo belangrijk echter is zijn bijzondere gevoel voor compositie en ruimtelijkheid. Waarschijnlijk is dit gelegen in zijn innerlijke behoefte aan ruimte, die enerzijds een belangrijke inspiratiebron is, en anderzijds een uitdaging vormt bij de uitwerking van zijn schilderijen. Zo creëert hij bewust lege vlakken in zijn werk, die ruimte scheppen voor reflectie, en de aanzet geven voor een verhaal dat de toeschouwer zelf in kan vullen. Een strandgezicht, een model in interieur, maar zelfs een portret wordt zodanig door hem weergegeven dat je het gevoel hebt naar een bevroren moment te kijken, waaraan veel is voorafgegaan of nog staat te gebeuren.
Dit gevoel wordt nog eens verstrekt door de wijze waarop hij zijn composities bewust ensceneert en afsnijdt. Er staat altijd nét iets meer op het doek, dan alleen het onderwerp zelf. De aanzet van een raam of kaptafel in een interieur, een half windscherm of weglopend hondje in een strandtafereel. De suggestie wordt gewekt dat het verhaal gewoon verder loopt naast het doek.
Herman is duidelijk een schepper van impressies van deze tijd. Hij doet dit echter op zo’n intense en poëtische wijze dat zijn schilderijen tegelijkertijd tijdloos zijn, en aanvoelen als een dierbare herinnering.
Herman van Hoogdalem over zijn eigen werk:
STRANDEN "Een paar keer per jaar moet ik naar de kust, vaak op een Waddeneiland. Als kind ging ik al met mijn ouders. Het overweldigende gevoel van ruimte dat je ervaart als je een duinovergang passeert motiveert mij om deze strandtaferelen te schilderen. Op het strand ben je in een geheel ander Nederland. Het licht kaatst van het water, het zand is licht, er is ruimte om te kijken. Deze prachtige grens tussen Nederland en de zee emotioneert mij altijd weer.”
MENSEN "Mensen gezien in een kamer of in mijn atelier blijven een bron van inspiratie voor mij. Het licht valt sterk geconcentreerd door de ramen (geheel anders dan in een landschap) en speelt een spel met kleur, licht, donker en ruimte. Soms gaat de persoon bijna op in de omgeving, net als bij mijn stranden, een andere keer is de afgebeelde persoon nadrukkelijk aanwezig en is er bijna sprake van een portret (zoals bij de visser uit Tanzania)."