Gerard Schriemer
Vervreemding en vereenzelviging zijn grotendeels de essentie binnen mijn schilderijen.
Meestal gaat het om geïsoleerde voorstellingen en zelfstandige fragmenten, voortkomend uit conceptuele droombestanddelen, dagelijkse overpeinzingen, impressieve herinneringen uit een ver verleden of vluchtig etherische snapshots uit het heden.
De personages onttrekken zich als het ware aan de "denkbeeldige" wereld waarin ze zich bevinden.
Filosofische dwalingen naar de wereld van het absurdisme, solipsistische en agnostische denk- en zienswijzen dienen dan ook menigmaal als verwijzing en zijn mede de basis tot het creëren van deze voorstellingen.
Filosofische dwalingen naar de wereld van het absurdisme, solipsistische en agnostische denk- en zienswijzen dienen dan ook menigmaal als verwijzing en zijn mede de basis tot het creëren van deze voorstellingen.
Dit alles vaak met een gepaste en respectvolle ironie, maar het leidt tevens tot een onherroepelijkheid.
Veelvuldig maak ik gebruik van het claire obscure. Door deze licht/donker techniek ontstaat een toegevoegde waarde die deze "visuele dwalingen" completeert.
Een vervreemding die de toeschouwer oproept tot een andere manier van kijken.
Een vervreemding die de toeschouwer oproept tot een andere manier van kijken.